Home Reisverslagen Schrijfsels

Inhoudsopgave



Zomaar een tripje naar Groningen


30 augustus 2020

Zondagochtend, 05:30 uur. Niet echt een gebruikelijk tijdstip om op te staan. Maar vandaag moet het wel even. Mijn einddoel, Groningen, om specifiek te zijn: het Groninger Forum. Dordrecht - Groningen is een pokkeneind treinen, dus ik neem vanaf Dordrecht de allereerste trein in de richting van Leiden. Vertrek om 06:24 uur vanuit Dordrecht. Met twee overstappen zou ik exact 10:02 uur op Groningen Hoofdstation moeten arriveren. Met de allereerste trein ben je altijd wat langer overweg dan gebruikelijk, zo ook nu. Ik moet in Meppel overstappen op de sprinter naar Groningen. Voor de rechtstreekse IC naar Groningen is het een half uur te vroeg, net als voor de overstap op Zwolle. Althans, dat dacht ik toen nog.

Omstreeks tien over zes vertrok ik, op de fiets, naar het station. De straten waren uitgestorven en ik moet toegeven dat ik niet op ieder rood stoplicht heb gewacht. Het aantal getelde auto's was twee, waarvan één voor het station op het fietspad reed.

Eenmaal aangekomen op het station viel het me op dat het nog redelijk druk was, veel mensen die op het laatste moment hun rolkoffers de trein in persen, of ergens onderin hun koffer hun ov-chipkaart hebben zitten en die bij het poortje nog ‘even’ moeten zoeken (we spreken hier over twee minuten voor vertrek). Ondanks deze redelijke drukte bij de poortjes en de deuren van de trein was het, eenmaal in de trein zelf, niet bijster druk. Genoeg lege plekken. Bij vertrek werd ik nog getrakteerd op een prachtig, mistig, uitzicht op het centrum van Dordrecht. In mijn ogen toch wel de mooiste plek op aarde, maar daar zullen de meningen waarschijnlijk wel over verdeeld zijn.

Menigeen die regelmatig langs Den Haag HS komt met de trein zal wel bekend zijn met ‘Meeting Centre The Globe’. Het is het meest lelijke, saaie, grijze, betonnen bouwwerk dat Den Haag rijk is. Zelfs de Koninklijke Bibliotheek zit in een mooier gebouw. Ik geloof ook niet dat het gebouw van The Globe ooit mooi is gevonden. De graffiti op de zijkant helpt ook niet echt mee om er iets van enige piepkleine schoonheid in te zien. Zou er bij het ontwerpen van zo een gebouw een architect aan te pas komen? En zo ja, zou die ook echt trots zijn op zijn ‘werk’?

Het uitzicht was voor de rest niet heel bijzonder. Zonder enige vertraging, het kan dus wel, kwamen we aan in Leiden voor de cross-platform overstap op de intercity naar Leeuwarden. Gelukkig had ik een koploper mee, en geen dubbeldekker. Ik heb in mijn leven een bijzondere nijd jegens de dubbeldekker opgebouwd, ik snap oprecht niet hoe je daar comfortabel in kunt zitten. OF je stoot je hoofd tegen het dak, OF je zit met je voet tegen een verhoogde rand OF je wordt bij iedere wissel van de ene naar de andere stoel geslingerd. Het ontbreken van een middenarmleuning zal ook niet echt meehelpen met het comfort. De ICM was behoorlijk druk voor het tijdstip. Het zeven bakken tellende dubbele stel zat denk ik voor ongeveer de helft vol, met name met gigantische rolkoffers en af en toe een mens, die dan blijkbaar bij zo'n rolkoffer hoort.

Op Schiphol stroomde de trein dan ook leeg, met een bezetting van ongeveer 10 à 20 procent reden we door richting Leeuwarden. Via de Hanzelijn, waar ik aanvankelijk bijzonder enthousiast over was. Maar voordat we deze lijn konden betreden moesten we eerst langs Almere. In tegenstelling tot het eerder genoemd ‘The Globe’ bij HS vind ik Almere Centrum eigenlijk best wel een mooi station. Oké, het mag misschien een nieuw likje verf gebruiken, maar het kleurgebruik is wel origineel en enigszins vrolijk. Alleen een beetje jammer hoe de rest van Almere eruit ziet.

Vlak voor station Lelystad kon ik nog een glimp opvangen van de resten van het nooit afgebouwde station Lelystad Zuid. Dat is toch wel het toonbeeld van het optimisme voor de stad Lelystad, een stad die nog niet eens de helft van het geplande aantal inwoners heeft gekregen. Wat overigens ook te maken heeft met de ongelukkige ligging door de nooit ingepolderde Markerwaard. Of eigenlijk is het natuurlijk geen polder maar een droogmakerij, echter heb ik zo het gevoel dat de meeste mensen dat verschil niet als belangrijk achten.

De Hanzelijn viel me bijzonder tegen, het uitzicht bestond vooral uit kale landbouwgrond met bomen in perfecte rijen met een precies vastgestelde tussenafstand. Er is vast één of andere NEM-norm voor het inpassen van bomen die op de millimeter precies nageleefd dient te worden.

Aangekomen te Zwolle haalde ik zeer onverwachts een overstap van een minuut op de intercity naar Groningen. De overstap stond niet in de reisplanner aangegeven, maar doordat de trein naar Groningen een minuut wachtte was deze toch haalbaar. Dat scheelt weer een uur in een SNG en behoorlijk wat tijd. Het zal toch niet dat ik voor openingstijd bij het Groninger Forum ben?

Het traject tussen Assen en Groningen is voor mij bekend terrein. Ik heb, vooral vroeger, vrij vaak met de rechtstreekse trein tussen Rotterdam en Groningen gereisd. Het landschap is me dan ook niet onbekend. Veel weilanden met af en toe een maïsveld of een boerderij. Hoe dichter bij Groningen, hoe meer bomen er af en toe opduiken. Het heeft wel iets, alhoewel de biodiversiteit wel vrij laag zal liggen (niet dat de biodiversiteit in bijvoorbeeld de Oostvaardersplassen hoger zal zijn, dat is al helemaal een kale grasvlakte met wat paarden en runderen).

Bij aankomst in Groningen viel één ding direct op, de kap ligt eraf. Het station Groningen verliest dan direct al zijn allure, het kan dan net zo goed Meppel of Assen zijn. Het beflapje (ahum, ik bedoel natuurlijk het mond- en neusmasker) kon af en ik kon op weg naar het Groninger Forum om dit verslag te schrijven.

Ondergetekende te Groningen in het Groninger Forum,

Abel Janssens